Ze wenkt me op het schoolplein. “Over deze mooie tekening… heeft hij twee weken gedaan,” zegt ze met een glimlach. Trots houdt mijn oudste zijn kunstwerk in de lucht. “Twee weken is wel érg lang.” Ik knik. “Zijn werktempo moet wat omhoog,” vult de juf aan. “Als hij naar groep 2 gaat moet hij meerdere werkjes per week af hebben.” Ik begrijp het. En toch voelt het dubbel. Want bij volwassenen geven we bakken met geld uit om ze meer mindful, meer ‘in het nu’ en minder prestatiegericht te krijgen.

Ik kan de juf helemaal volgen. We willen onze kinderen klaarstomen voor de wereld die ze te wachten staat. Maar die ‘grote mensen wereld’ zit vol met zaken, gewoontes en ingesleten patronen die we het liefst per direct zien verdwijnen. De aarde warmt op en toch blijven we massaal vliegen. We willen eerlijker geproduceerd voedsel en toch lopen we voorbij dat schap met biologische, maar ook duurdere producten. We willen een fijn, ontspannen leven en toch jagen we elkaar op met deadlines en (ongewenste) verplichtingen.

Op de schop
Om de wereld voor onze kinderen te veranderen moeten politiek, onderwijs en zorg flink op de schop. Maar het voelt onlogisch om iets te veranderen, als je het niet in praktijk kunt brengen ‘omdat de wereld er nog niet klaar voor is’. Werken met technologie en innovaties in de zorg voelt ongemakkelijk, onecht, afstandelijk. Zorgen is tenslotte mensenwerk. Pas als er écht handen te kort zijn aan het bed, dan staan we open voor verandering. Pas wanneer de wereld niet meer om prestatiegerichte (jong)volwassenen vraagt, voelt het logisch om onze kinderen op een andere manier onderwijs te geven.

Maar érgens moet een knip gezet worden. Moeten innovatieve organisaties naar voren stappen, moeten lefgozers hun ideeën delen en moeten pioniers aan de slag gaan.

Open armen?
Gelukkig zijn er een hoop organisaties in zorgland die deze stap durven te zetten. Organisaties die vooruitstrevend durven te zijn. Die projecten opstarten en nieuwe mogelijkheden initiëren. En tja, zulke inspanningen worden niet altijd met open armen ontvangen. Ze roepen weerstand op. Argwaan. Twijfel. Soms zelfs agressie. En het is de kunst om daarmee om te gaan. Het is de kunst om:

  • Je publiek te informeren, waardoor ze beter begrijpen wat je doet en waarom het nodig is.
  • Je publiek te inspireren, waardoor ze enthousiast raken over de mogelijkheden.
  • Je publiek te activeren, waardoor ze bereid zijn hun steentje bij te dragen aan het project.

Je begrijpt dat je dat niet in één dag lukt. Dat één scherpe nieuwsbrief, een vlotte webpagina of een gelikte presentatie je niet helpt om deze doelen (en daarmee jouw doelgroep) te bereiken.

Daar is een strategie voor nodig. Een duidelijk startpunt, een gewenst eindpunt en een inschatting van de weg die je moet bewandelen om daar te komen. En op die weg zullen beren staan. Je vindt er ook kuilen (gegraven door of voor een ander). Je ziet er gouden bergen en groene sneeuw. Maar wat je ook tegenkomt: de (communicatie)strategie geeft je houvast, richting en een heldere aanpak.

Hé zorgpionier…

… mag ik jou helpen bij deze strategie? 

Start jij binnenkort met een (innovatief)zorgproject?

Maak van jouw start een vliegende start van met een strategiedag van Moor Communicatie. In één dag (of dagdeel) onderzoeken we: waar staan jullie nu? Waar willen jullie naartoe? En wat is er (op gebied van communicatie) voor nodig om dat te bereiken?

Wat kun je verwachten?

  • Een interactieve en inspirerende dag samen met jouw projectleden
  • Een praktische en waardevolle training. Genoeg stof tot nadenken!
  • Een handig naslagwerk én een digitale terugkoppeling van de dag.

Meer weten of een strategiedag boeken? Neem contact met me op.

Tip:  Wil je meer lezen over dit (en andere zorggerelateerde) onderwerpen? Meld je dan hieronder aan voor mijn nieuwsbrief.

Terug naar het blogoverzicht

Terug naar de homepage

-->