Mevrouw, houdt u van dieren?

De jongen in de blauwe regenjas met daarop het logo van de dierenbescherming kijkt me met grote puppy-ogen aan. Elke zucht, aarzeling of stilte wordt door deze jongens geïnterpreteerd als een volmondig ja. ‘Ja he! Ik zie het aan u. En dat snap ik! Jaarlijks worden er miljoenen dieren verwaarloosd, op straat gezet, mishandeld…’ In rap tempo passeren alle cijfers, feiten, de crisis en natuurlijk hun geweldige oplossing de revue. ‘We hebben een geweldige actie met dit schattige knuffelhondje!’ Ik kijk hem aarzelend aan. ‘Een knuffelhondje?’ ‘Ja! Om u te bedanken voor uw maandelijkse gift.’ Want eenmalige donaties, daar doen goede doelen tegenwoordig nog maar weinig aan. De jongen vertelt me heel enthousiast dat ik voor mijn maandelijkse gift aan hun dierenbescherming ontzettend veel terugkrijg: de knuffelhond, een maandelijkse nieuwsbrief, een of ander lidmaatschapspasje…

Winkelstraat

Persoonlijk snap ik niet zo goed wat die jongen daar doet. En ik snap ook niet wat ik daar doe. Een snelle ronde door de stad voor de hoognodige boodschappen was het plan. Ik vind het moeilijk om de jongen te weigeren, hoewel ik van tevoren al weet dat ik geen lidmaatschap af ga sluiten. Een eenmalige donatie vind ik prima, maar vastzitten aan een contract niet. Zeker niet als mijn geld, dat bedoeld is voor dieren in nood, terechtkomt bij de marketingcommunicatieafdeling die vakkundig de nieuwsbrieven in elkaar zet. Ik wil geen knuffel, ik wil geen nieuwsbrief en ik wil al helemaal niet op mijn gevoel aangesproken worden op straat. Als ik wil doneren, dan doe ik dat wel uit mezelf.

Ik denk dat deze salesjongens (en meiden) niet veel klanten binnen halen met hun verkooptechniek. Daarnaast denk ik dat de mensen die, in een opwelling, tekenen voor een lidmaatschap zich na een maand weer uitschrijven. En of het aanbieden van een knuffeltje de juiste manier van klantenbinding is?… Geef mij dan maar de reclame van de Linda Foundation, een initiatief van Linda de Mol, waarmee ze gezinnen in Nederland ondersteunt die het financieel zwaar hebben. Ze garanderen dat 100% van je donatie naar de gezinnen gaat. Of zoals Linda het zelf zegt in de reclame: “Geen cent blijft aan de strijkstok hangen, dat beloof ik u.” Noem me naïef, maar ik geloof haar.

De jongen van de dierenbescherming is uitgepraat en ik loop door. Inmiddels heeft hij zijn volgende ‘slachtoffer’ gespot. “Houdt u van dieren mevrouw?” Haar antwoord is even adrem als grappig: “Dieren? Hè, nee bah!” Ze trekt een vies gezicht en loopt door. Het enige juiste antwoord.

-->